محمدصدیق المنشاوی.png
محمد صدیق المنشاوی
baddan bayad tanzim shavad
محمدصدیق منشاوی (به عربی: محمد صديق المنشاوي) (زاده ۱۹۲۰ در منشاه – درگذشت ۱۹۶۹) او از بزرگترین قاریان جهان اسلام می‌باشد. مذهب او سنی شافعی بود. وی در روستای منشاه در استان سوهاج مصر به دنیا آمد. پدرش السید صدیق منشاوی و برادرش محمود صدیق منشاوی نیز مانند محمد صدیق منشاوی از قاریان بودند که تلاوت آن‌ها در رادیو و تلویزیون پخش شده‌است. یکی از القاب محمد صدیق منشاوی قاری معروف مصری حنجره الباکیه به معنی حنجره گریان است. گویا حنجره او آوای محزونی داشته‌است. محمد صدیق منشاوی، در سن ۴۹ سالگی در قاهره به علت بیماری واریس مری درگذشت. در هشت سالگی موفق به حفظ قرآن شد و از نه سالگی قرائت قرآن را همراه با پدر خود در محافل و مجالس سوهاج آغاز کرد. زیبایی تلاوت وی، شهرت زیادی برایش به ارمغان آورد تا جایی که آوازه تلاوتهای او به گوش مسئولان رادیو نیز رسید و از وی خواستند تا در رادیو حاضر و برای هیئت داوری تلاوت کند تا در صورت موفقیت، اجازه تلاوت در رادیو را بیابد. ایشان این درخواست را نپذیرفت تا جایی که برای نخستین بار در تاریخ رادیو بود که رادیو، تجهیزات، کارکنان و مهندسان خود را برای ضبط تلاوت یکی از مقریان به جایی بفرستد. با پخش تلاوتهای وی از رادیو، شهرت استاد محمد صدیق منشاوی سرتاسر مصر و کشورهای عربی را فرا گرفت. وی برای تلاوت قرآن به چند کشور مانند اندونزی، اردن، کویت، لیبی، فلسطین (مسجدالاقصی), عربستان سعودی، سوریه، عراق، پاکستان، مغرب و سودان سفر کرد؛ سفر وی به اندونزی در سال ۱۹۵۵ در سن ۳۵ سالگی همراه با استاد عبدالباسط محمد عبدالصمد بود. اولین سفر خارجی استاد محمد صدیق منشاوی به کشور اندونزی بود که این سفر به دعوت اولین رئیس‌جمهور این کشور یعنی احمد سوکارنو صورت گرفت. در سال ۱۹۶۶ به بغداد سفر کرد و در سال ۱۹۶۹ به همراه محمود خلیل الحصری به کشور لیبی سفر کرد.